Για την πλειοψηφία των ανθρώπων του αθλήματος ο Ιταλός τεχνικός έβαλε νέες βάσεις στην ελληνική υδατοσφαίριση όχι μόνο σε θέματα τακτικής, προπονητικής και αποτελεσμάτων, αλλά πάνω απ' όλα στη φιλοσοφία και τον τρόπο σκέψης παικτών και τεχνικών. Ο Αλεσάντρο Καμπάνια έπειτα από πεντέμισι χρόνια στο «τιμόνι» της εθνικής ομάδας επέστρεψε εκεί απ' όπου μας ήρθε. Την εθνική ομάδα της πατρίδας του, την αγαπημένη του «σετεμπέλο» με την οποία είχε την τύχη να αναδειχθεί ως παίκτης ολυμπιονίκης στη Βαρκελώνη το 1992, έχοντας τεχνικό τον κορυφαίο των κορυφαίων, τον Κροάτη Ράτκο Ρούντιτς. Η ιταλική ομοσπονδία τον κάλεσε πίσω, του έκανε τετραετές πλάνο προκειμένου να βγάλει την εθνική ομάδα από το δικό της τέλμα και να την οδηγήσει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου το 2012.

Οι ημέρες και τα έργα του στην Ελλάδα περιείχαν διάφορα κεφάλαια, άλλα ευχάριστα και άλλα άσχημα, αλλά όπως μας έλεγε χθες από τη Ρώμη ο Σικελός τεχνικός:

«Από την Ελλάδα έφυγα με τις καλύτερες αναμνήσεις. Λάθη έγιναν, αυτά είναι μέσα στη ζωή, αλλά οι όμορφες στιγμές ήταν πολύ πιο πολλές από τις άσχημες. Αγάπησα την Ελλάδα, τους ανθρώπους, τον τρόπο που ζείτε, είστε ζωντανός λαός και ό,τι κάνετε το κάνετε με πάθος. Δεν αφήνω κανέναν εχθρό πίσω μου. Ομως η ζωή συνεχίζεται. Η ανάληψη της τεχνικής ηγεσίας της εθνικής Ιταλίας ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να συμβεί τη συγκεκριμένη στιγμή. Επρεπε να πάρω αυτήν την απόφαση και για την οικογένειά μου, αλλά και για το σεβασμό και την εμπιστοσύνη που μου δείχνει η ιταλική ομοσπονδία. Ομως αυτή η απόφαση ήταν ένας μεγάλος πόνος και για εμένα, γιατί η Ελλάδα θα είναι βαθιά μέσα στην καρδιά μου».

«Ηθελα να χτίσω  από το μηδέν»
Το καλοκαίρι του 2008 από πλευράς αποτελεσμάτων ήταν το πιο φτωχό στη θητεία του στην εθνική ομάδα, με την απογοητευτική 11η θέση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα της Μάλαγα και την εκτός αρχικών πλάνων έβδομη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου.

«Πιστέψτε με, ο αποκλεισμός της εθνικής ομάδας από το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ρώμης δεν έπαιξε κανένα μα κανένα ρόλο στην απόφασή μου. Εγώ ήθελα να έρθω ξανά πίσω και να αρχίσω ένα νέο κύκλο, να χτίσω την εθνική ομάδα πάλι από το μηδέν. Ελπίζω και θέλω κάποια στιγμή να επιστρέψω και να δουλέψω στην Ελλάδα, αλλά αυτήν τη φορά θα προτιμούσα σε σύλλογο» κατέληξε χαμογελώντας ο Σάντρο Καμπάνια.

«Η πιο σπουδαία εμπειρία της ζωής μου»

Το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ, οι 4ες θέσεις στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας και το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Βαρκελώνης, αλλά και τα δύο χάλκινα μετάλλια ήταν οι πιο σημαντικοί σταθμοί της πορείας του Αλεσάντρο Καμπάνια.

«Πράγματι πώς μπορώ να ξεχάσω την ατμόσφαιρα στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας, το μετάλλιο στο Μόντρεαλ ή την πίεση στο προολυμπιακό της Οραντέα. Κάθε χρονιά ήταν καλή, αλλά για εμένα η πιο σημαντική ήταν το 2006, όταν με εννέα νέους παίκτες πήραμε την 6η θέση. Ακόμα και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, που δεν είχαμε το ποθητό αποτέλεσμα, η β' φάση ήταν ένα καλό σημάδι, ήταν το σημείο που οι παίκτες δεν τα παράτησαν και έδειξαν τις καλές σχέσεις που υπήρχαν στην ομάδα. Η παρουσία μου στην εθνική ομάδα της Ελλάδας ήταν η μεγαλύτερη εμπειρία της ζωής μου. Τώρα νιώθω πιο σοφός, νιώθω καλύτερος προπονητής, έμαθα πιο πολύ τον εαυτό μου, έκανα πολλούς φίλους, έμαθα να ξεχωρίζω φιλίες».

Η επόμενη ημέρα βρίσκει την εθνική ομάδα σε ένα κρίσιμο σταυροδρόμι. Η κολυμβητική ομοσπονδία έχει ήδη γνωστοποιήσει ότι οι επίσημες ανακοινώσεις για τη διάδοχη κατάσταση για τον προπονητή θα γίνουν από τον Ιανουάριο, αλλά το πισωγύρισμα καιροφυλακτεί.

«Ελπίζω ότι κάποιοι από τους βασικούς παίκτες που ήταν στην Εθνική θα ήταν καλό να μείνουν και να βοηθήσουν την εθνική ομάδα. Σαφώς και έχει μέλλον η Εθνική Ελλάδας, πρέπει να εμπιστευτείτε τα νέα παιδιά. Μπορεί μετά το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του Μόντρεαλ να υπήρξαν προβλήματα, με την επιθυμία κάποιων βασικών παικτών να πάρουν μια ανάσα από την εθνική ομάδα, αλλά μας δόθηκε η καλύτερη ευκαιρία να φέρουμε στις τάξεις της ομάδας νέους παίκτες, με τους οποίους δουλέψαμε αυτά τα δύο τελευταία χρόνια. Αυτό για εμένα είναι εξίσου σημαντικό με τις επιτυχίες ή το μετάλλιο του 2005 στον Καναδά. Πολλά και παρόμοια είναι τα θέματα που θα χρειαστεί να αντιμετωπίσω και εδώ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι ότι εδώ και χρόνια η ιταλική υδατοσφαίριση δεν παράγει σπουδαίους παίκτες και γι' αυτό δεν φταίει μόνο η παρουσία πολλών σημαντικών παικτών από το εξωτερικό στο πρωτάθλημα. Είναι ότι τα τελευταία χρόνια δεν έγινε καλή δουλειά στις πιο μικρές κατηγορίες και όλα αυτά φάνηκαν στα αποτελέσματα της εθνικής ομάδας των Ανδρών. Το πρώτο που πρέπει να κάνω είναι να τους δώσω να καταλάβουν ότι πρώτα απ' όλα πρέπει να οργανωθούμε σε αυτό το κομμάτι».