Ο ένας εκ των πολεμιστών εκείνης της μεγάλης ταξιαρχίας, ο Βαγγέλης Βουρτζούμης, γύρισε το ρολόι του χρόνου επτά χρόνια πίσω και θυμήθηκε κάποιες από τις στιγμές εκείνης της μαγικής νύχτας. «Το ευρωπαϊκό τρένο περνούσε έξω από το Μαρούσι και έκανε? στάση εκεί. Ε, είπαμε να το πάρουμε και να φθάσουμε ως το τέλος. Ηταν ένα αξέχαστο βράδυ. Η αλήθεια είναι ότι δεν είχαμε άγχος. Ξέραμε ότι είχαμε πετύχει έναν άθλο, μόνο και μόνο φθάνοντας στον τελικό. Το άγχος μας το είχε διώξει ο προπονητής μας, ο Βαγγέλης Αλεξανδρής. Είχε κάνει? κάτι διαφορετικό. Είχε αφήσει ακόμη και τις συζύγους μας να έρθουν μαζί μας. Εκανε το παν για να μην έχουν άγχος και το πέτυχε. Μπήκαμε στο γήπεδο διαβασμένοι και αποφασισμένοι να κερδίσουμε. Ημασταν όλοι μια γροθιά. Μια οικογένεια. Δεν γινόταν να χάσουμε με τίποτα αυτό το παιχνίδι. Και δεν το χάσαμε».

«Δεν με ήθελε στην ομάδα»
Ο Βαγγέλης Βουρτζούμης θυμήθηκε και τις πρώτες στιγμές που πήγε στην ομάδα και οι οποίες δεν ήταν και τόσο... χαρούμενες.

«Στην αρχή ο Αλεξανδρής μου είχε πει ότι δεν υπολογίζει. Δεν είχε τίποτα μαζί μου ο άνθρωπος. Απλώς θεωρούσε ότι δεν ταίριαζα στη χημεία της ομάδας, ενώ είχε ως στόχο να προωθήσει τα νέα παιδιά. Δεν απογοητεύτηκα. Εβαλα κάτω το κεφάλι, δούλεψα και τον έκανα να με εμπιστευθεί».

Αυτό το Ευρωπαϊκό Κύπελλο δεν ήταν το πρώτο για τον τότε γκαρντ του Αμαρουσίου. Ο Βαγγέλης Βουρτζούμης είχε πάθει? υπερκόπωση.

Το 1993 είχε κατακτήσει το Κυπελλούχων με τον Αρη και το 1996 είχε? σηκώσει το Πρωταθλητριών με τον Παναθηναϊκό. Αν κάποιος του ζητούσε να πει με ποιο Κύπελλο? εκστασιάστηκε περισσότερο, τότε θα τον απέφευγε με μία από τις γνωστές του ντρίμπλες: «Ολα τα τρόπαια έχουν ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου».

Ο ΔΡΟΜΟΣ ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΤΕΛΙΚΟ

ΦΑΣΗ ΟΜΙΛΩΝ

• Μαρούσι - Παμέσα 82-75, 81-95
• Μαρούσι - Καρσίγιακα 99-95, 101-92
• Μαρούσι - Πιβοβάρνα 93-77, 112-71
• Μαρούσι - Σαλόν 56-75, 70-62
• Μαρούσι - Χάποελ Γκ. Ελιόν 98-82, 83-89

2ος ΓΥΡΟΣ

• Μαρούσι - Αρης 88-76, 20-0 άνευ αγώνος

ΠΡΟΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ

• Μαρούσι - Βόννη 101-81, 101-91

ΗΜΙΤΕΛΙΚΟΣ

• Μαρούσι - Ούνιξ Καζάν 87-95, 93-81

ΤΕΛΙΚΟΣ

• Μαρούσι - Σαλόν 74-72

«Χορεύαμε στο αεροπλάνο»

Ο... στρατηγός των «κιτρινόμαυρων», ο Βαγγέλης Αλεξανδρής, θυμάται ακόμη καθαρά εκείνες τις μοναδικές στιγμές που έζησε. Ο τότε τεχνικός του Αμαρουσίου περιέγραψε με? παραστατικό τρόπο το πάρτι που στήθηκε μετά την κατάκτηση του τροπαίου, ενώ αποκάλυψε και τα μεγάλο μυστικό της ομάδας. «Ηταν κάτι ανεπανάληπτο. Χορεύαμε στο γήπεδο, χορεύαμε μέσα στο αεροπλάνο. Ηταν μία από τις απίστευτες επιτυχίες του ελληνικού μπάσκετ. Το μυστικό μας ήταν ότι είμαστε όλοι μία οικογένεια. Ηταν μία συλλογική προσπάθεια που ξεκινούσε από την κεφαλή, την οικογένεια Βωβού και έφθανε ως τον τελευταίο άνθρωπο της ομάδας. Δεν είχα αγχώσει καθόλου τους παίκτες, ενώ τους είχα ζητήσει να ζήσουν από πριν το όνειρο της στιγμής της κατάκτησης. Οταν το πήραμε λέγαμε ότι αυτό το έχουμε ξαναζήσει. Είχαμε βρει τη χημεία και το γρήγορο παιχνίδι που μας ταίριαζε. Το ελληνικό στοιχείο ήταν έντονο. Ολοι ανταποκρίνονταν στους ρόλους τους, ενώ ουδείς έκανε τη? βεντέτα».

Ο «τίγρης» γύρισε ακόμη λίγο πιο πίσω και θυμήθηκε και τον... ημιτελικό-ψυχοβγάλτη με την Καζάν. «Στο πρώτο ματς χάσαμε με οκτώ πόντους. Στο δεύτερο οι Ρώσοι ήταν μπροστά στο σκορ με 8-10 πόντους στο ημίχρονο. Μας είχαν σκοτώσει με τα τρίποντα. Στην ανάπαυλα ζήτησα να παίξουμε με νταμπλ τιμ στα πικ εντ ρολ. Ηταν ρίσκο. Ολοι μου έλεγαν ότι θα χάσουμε αν πάμε έτσι. Εγώ ήξερα ότι αυτό ήταν απαραίτητο, για βγουν οι Ρώσοι εκτός ρυθμού. Μόνο έτσι μπορείς να κερδίσεις μία ρωσική ομάδα. Τελικά, μας βγήκε και κερδίσαμε».

«Με βρήκαν από τα περιοδικά»

Ο Βαγγέλης Βουρτζούμης έζησε μεγάλες στιγμές στο ελληνικό μπάσκετ, όπως αυτή με το Μαρούσι.

Στιγμές που ίσως να μη ζούσε, αν δεν τον ανακάλυπτε ο Γιάννης Ιωαννίδης μέσα από... κάποια περιοδικά. «Γεννήθηκα στη Νέα Ερυθραία, αλλά σε ηλικία 3 ετών μετακομίσαμε στον Καναδά. Με ανακάλυψε ο Γιάννης Ιωαννίδης μέσα από κάποια ξένα αθλητικά περιοδικά. Συνεχίζω μάλιστα ακόμη το μπάσκετ στον Ιωνικό Νέας Φιλαδέλφειας. Μία ομάδα που αγάπησα, καθώς και ο Απόστολος Κόντος, ο πρόεδρος ο κύριος Παπαδουκάκης και ο προπονητής μας ο Σπύρος Σταθούλης, με έχουν κάνει να νιώθω σαν στο σπίτι μου».

Συλλέγει... διχτάκια

Η αυλαία του τελικού έχει πέσει. Ολοι έχουν γίνει ένα κουβάρι. Εκτός από έναν. Ο Βαγγέλης Βουρτούμης δεν έμεινε πολύ στα πανηγύρια. Είχε... άλλο πράγμα στο μυαλό του. Το διχτάκι. Με μία κίνηση που θα θαύμαζε και αιλουροειδές σκαρφάλωσε στην μπασκέτα και το έκοψε. Αυτό ήταν το δεύτερο διχτάκι της συλλογής του. Το πρώτο και πιο πολύτιμο ήταν το διχτάκι του τελικού του Πρωταθλητριών που πήρε στο Παρίσι με τον Παναθηναϊκό.

Χιτσκοκικό φινάλε

Το Μαρούσι χρειάστηκε να πάει από τον παράδεισο στην κόλαση και πάλι πίσω στον τελικό. Προηγήθηκε ακόμη και με 15 πόντους (55-40), αλλά η Σαλόν γύρισε το ματς με τις «ομοβροντίες» του Χέι. Την τελευταία επίθεση την είχαν οι Γάλλοι, αλλά η... μπάλα τους έμεινε στα χέρια. Οι πόντοι των δυο ομάδων:

ΜΑΡΟΥΣΙ: Ολιβερ 31 (3), Αμάγια 15 (6 ρ.), Μασλαρινός 4, Φαλέκας 13 (1), Εφθίμοφ 7 (18 ρ.), Νικολαΐδης 4, Μαρμαρινός, Βουρτζούμης.

ΣΑΛΟΝ: Ζιφά 4, Τζάκσον 12 (3), Γκούλιας 10, Λι 19 (4), Οουενς 7 (1), Τόμιτς, Οστρόφσκι 14 (1), Βεσπασιέν, Χέι 6 (2).