Ελλειμμα πολιτισμού, πλεόνασμα οπαδισμού

Διονύσης Μαρίνος
Goalnews
6/7/2008 2:52:34 μμ

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΜΑΡΙΝΟΥ

Δείγμα ελάχιστου, αλλά, φευ, ασθμαίνοντος πολιτισμού προς έναν παίκτη (τη θέληση του οποίου οφείλεις να τη δέχεσαι με τη χαλαρή αβρότητα που δημιουργεί η επαγγελματική σχέση που αναπτύσσεις μαζί του) είναι να μην τον θέτεις επ' ουδενί αντιμέτωπο με το οπαδικό μένος. Κοινώς, να μην τον αφήνεις έκθετο, σε σημείο που θα αναγκαστεί μόνος πλέον (άρα και ανυπεράσπιστος) να τα βάλει με το οργισμένο πόπολο.

Αν άφησε κάτι, ως κατακάθι ενός κατά τ' άλλα άνοστου καφέ, η περίπτωση του Αβραάμ Παπαδόπουλου είναι ότι στο βωμό του στενόχωρου οπαδικού συμφέροντος μακροημέρευσε το ανεξέλεγκτο πάθος μεγάλης μερίδας οπαδών του Αρη προς το νεαρό παίκτη, που εν μια νυκτί στοχοποιήθηκε λες και σχεδίαζε ένα ειδεχθές έγκλημα.

Οι μισοί από τους διαλόγους ανάμεσα στον Παπαδόπουλο και τους παράγοντες του Αρη, που είδαν χθες το φως της δημοσιότητας, να ισχύουν, τότε όχι μόνο ενισχύουν τα παραπάνω, αλλά επιπροσθέτως καταδεικνύουν το έλλειμμα σοβαρότητας και το πλεόνασμα επικίνδυνης στενοκεφαλιάς που ρημάζει ακόμα και τις λίγες καλές ρίζες που έχουν απομείνει στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Αυτές τις ημέρες, αρκετές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τη νευρωτική ελληνική πραγματικότητα, παίζεται με όρους επαγγελματικής ευσυνειδησίας ένα παράλληλο έργο στη μακρινή Ρωσία με πρωταγωνιστή τον Αντρέι Αρσάβιν, ο οποίος πολιορκείται από πλείστους όσους ευρωπαϊκούς συλλόγους. Στο κέντρο του κλοιού βρίσκεται αναπόδραστα και η Ζενίτ, στην οποία ανήκει. Ομοειδείς καταστάσεις, διαφορετικές αντιδράσεις. Η ομάδα του, θέλοντας να τον προστατεύσει από την οποιαδήποτε κακοβουλία, τον άφησε ουσιαστικά εκτός ομάδας ή αν θέλετε τον τοποθέτησε σε μια... ουδέτερη ζώνη μέχρι να ξεκαθαρίσει η πιθανότητα της μεταγραφής του σε άλλη ομάδα. Ο δε προπονητής του, Ντικ Αντβοκαατ, με μια κίνηση αβρής κατανόησης δικαιολόγησε τη σφοδρή επιθυμία του παίκτη να αφήσει την κρύα Αγία Πετρούπολη για το... θερμό χορτάρι ενός μεγαλύτερου κλαμπ.

Η ποδοσφαιρική λογική, αν υπάρχει σε κατάλληλες δόσεις, επιτάσσει μια τέτοιου είδους ψύχραιμη αντιμετώπιση από τους παράγοντες. Σε αντίθετη περίπτωση είναι αναπόδραστο να ολισθήσεις σε συμπεριφορές ακραίου φανατισμού ή ακόμα χειρότερα σε πρακτικές που φέρουν ακέραιο το στίγμα ενός ανομολόγητου φασισμού.

Ακόμα και αν ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός χρησιμοποίησαν πλάγιους, δόλιους ή τέλος πάντων μη κανονικούς τρόπους για να προσεγγίσουν τον Αβραάμ Παπαδόπουλο, τούτο δεν καθαγιάζει σε καμία περίπτωση τις συνθήκες ρωμαϊκής αρένας που δημιουργήθηκαν τις τελευταίες ημέρες στη Θεσσαλονίκη, με μοναδικό «μελλοθάνατο» τον παίκτη.

Οι εποχές, όπου τα δελτία των παικτών κρεμόντουσαν από τσιγκέλι στο ταβάνι προς γνώση και συμμόρφωση, έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί ως ολότελα ασύμβατες με τη βασική έννοια της αυτοδιάθεσης του εργαζόμενου μπρος στη δυναστευτική λογική του εργοδότη.

Εν τέλει, τι από όλα έγινε στη συγκεκριμένη περίπτωση; Τα ισχυρά προσκόμματα, που έβαζε τόσο καιρό ο Σκόρδας στη μεταγραφή του Παπαδόπουλου στον Ολυμπιακό, κατέπεσαν πιο εύκολα και από τα οχυρά των Γάλλων στο Παρίσι προ των γερμανικών ορδών. Οι δε οξύθυμες κραυγές καταπνίγηκαν αυτοστιγμεί, όταν τα χοντρά πακέτα με τα ευρώ έκαναν την εμφάνισή τους. Τι δεν πρόκειται να αλλάξει διότι απέκτησε υψηλή θερμοκρασία στη συνείδηση του μέσου Αρειανού; Οτι ο Παπαδόπουλος λειτούργησε ως πέμπτη φάλαγγα μέσα στην ομάδα με κύριο σκοπό να καταφέρει να φορέσει τα ερυθρόλευκα, τη στιγμή που η διοίκηση προσπαθούσε με νύχια και με δόντια να διατηρήσει τα όσια και ιερά της προ της ολομέτωπης επίθεσης.

Κάπως έτσι φυσικά δημιουργούνται μύθοι, πλάθονται θρύλοι και στιγματίζονται ονόματα παικτών που έτσι και αλλιώς δεν αντέχουν να διαχειριστούν το εις βάρος τους ηθικό στίγμα. Στην πραγματικότητα βέβαια τα πράγματα είναι σαφώς πιο απλά και απέχουν πολύ από την ψευτοηρωική φορεσιά που προσπάθησε να τα ντύσει η διοίκηση του Αρη. Εν τέλει, αν το χρήμα ήταν το ζητούμενο, ο Λάμπρος Σκόδρας έκανε ένα καλό deal με ολότελα λανθασμένη πρακτική και έτερον ουδέν. Ωστόσο, μια συγγνώμη προς τον παίκτη (όχι ως πρώην εργαζόμενό του, αλλά ως άνθρωπο που είδε αίφνης το μαύρο κύμα της καταφρόνιας να τον καταπλακώνει) δεν θα έβλαπτε καθόλου. Αντιθέτως θα επιβαλλόταν. Είναι όμως δύσκολο να συμβεί όσο και να βρεις έναν μικρούλη ψύλλο μέσα σε μια παχιά στοίβα από άχυρα...