Το σύνδρομο της... φαβέλας

Διονύσης Μαρίνος
Goalnews
27/8/2008 2:01:24 μμ

Μικροπρεπείς και παραδόπιστοι. Τυχοκυνηγοί με τάσεις άκρατου τυχοδιωκτισμού. Ενίοτε μισάνθρωποι, αναξιοπρεπείς στα όρια του κοινωνικού στιγματισμού. Γιατί σας κάνει άραγε εντύπωση; Το ταλέντο δεν μεταγγίζεται σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Δεν συμψηφίζει τον χαρακτήρα ενός ανθρώπου βγάζοντας έναν κοινά αποδεικτό μέσο όρο. Ο μεγάλος ποδοσφαιριστής δεν φοράει απαραιτήτως και τη στολή του ενάρετου ανθρώπου!

Το αντίθετο είναι πιο σύνηθες! Ισως γιατί το δαιμονικό στοιχείο που υπάρχει μέσα του, αυτό που γενικά και αόριστα χαρακτηρίζουμε ως ταλέντο πέραν του μέτρου, στον καθημερινό του βίο τον οδηγεί κατευθείαν στη σκοτεινή πλευρά. Η φωτεινή έτσι και αλλιώς είναι καταδικασμένη να εμφανίζεται μόνο στις ιδιαίτερες στιγμές του.

Το ό,τι ο Ριβάλντο είναι πέραν πάσης αμφιβολίας ένας παίκτης αναφοράς για τον ποδοσφαιρικό αιώνα που πέρασε και ομοίως ένας ζωντανός θρύλος γι' αυτόν που τρέχουμε, δεν τον καθιστά αυτομάτως και σπουδαίο άνθρωπο με υψηλόφρονα ιδανικά. Ο Ζενέ στις... ελεύθερες ώρες του μεταμορφωνόταν σε αλητάκος του λιμανιού που προσπαθούσε να βγάλει τα προς το ζην κλέβοντας. Ο Πελέ στα στερνά του πούλησε τον εαυτό του σαν τον γύφτο στο παζάρι. Ο Χέμινγουεϊ στις προσωπικές του στιγμές ήταν εγωπαθής και τυρρανικός. Ο Μπεστ κατάπιε μέχρι και την τελευταία σταγόνα του ταλέντου του στις μπάρες των αγγλικών μπαρ, ο Μαραντόνα το έριξε στην κόκα. Τα πάθη των μεγάλων ανδρών είναι ανεξάντλητα. Σαν τους ίδιους!

Ο Ρίμπο είναι φανερό πως κατατρέχεται από το σύνδρομο της... φαβέλας. Εχοντας βιώσει από μικρός την ένδεια μιας τυπικής βραζιλιάνικης οικογένειας, βρήκε δίοδο προς τη χαραμάδα της δόξας και του πλούτου, μέσω του ποδοσφαίρου. Μόνο που όσο πιο τρανός έγινε τόσο πιο πολύ χώθηκε στη σαγήνη του χρήματος. Σε σημείο που να του έχει γίνει πλέον έμμονη ιδέα και αυτοσκοπός.

Τώρα στα στερνά του λοιπόν αποφάσισε δίχως αιδώ και φρόνηση να ρίξει μια ευδιάκριτη μελανιά στο βιογραφικό του και να ξεπουληθεί για ένα... γερό μάτσο ευρώ (ή δολάρια ή σε όποιο τέλος πάντων νόμισμα πληρωθεί) στις εσχατιές της μακρινής Ασίας. Είναι πράγματι κρίμα, αλλά όχι άδικο. Ο άνθρωπος είναι οι πράξεις του. Και αυτές του Ρίμπο δείχνουν ένα χαρακτήρα μικρόψυχο, τσιγκούνη, γεμάτο παραξενιές, έτοιμο για λίγα αργύρια να προσφέρει στο πιάτο το ταλέντο του στο διάβολο. Η δικαίωση του αδικαιώτου Σωκράτη Κόκκαλη που όταν τον "έστειλε αδιάβαστο" από τον Ολυμπιακό τον περιέλουσε με κάμποσα απαξιωτικά σχόλια για το χαρακτήρα του.

Το λάθος που θα κάνουν οι οπαδοί της ΑΕΚ, μέσα στην ασύνορη πικρία τους, είναι να ρίξουν τα βάρη της άσχημης εξέλιξης με τον Ριβάλντο στη διοίκηση Ντέμη. Εχουν τόσα πολλά να της καταμαρτυρήσουν που ένα ακόμα δεν θα την έκανε... πλουσιότερη, όμως στη συγκεκριμένη περίπτωση το σφάλμα έχει όνομα και είναι αυτό του Βραζιλιάνου.

Λειτουργώντας ως κοινός προδότης την αφήνει στα κρύα του λουτρού λίγες ημέρες πριν από τον επαναληπτικό με την Ομόνοια και κάποιες περισσότερες πριν από την έναρξη του πρωταθλήματος, για ένα γινάτι και για κάμποσα φράγκα παραπάνω στον τραπεζικό του λογαριασμό. Πρόκειται για κοινότατη συμπεριφορά μισθοφόρου που έχει μάθει να παίζει μπάλα μέσα στο γήπεδο, αλλά και στις πλάτες των ανθρώπων που κατά καιρούς τον εμπιστεύονται.

Είναι σχεδόν βέβαιο πως έπειτα από χρόνια ο Ριβάλντο δεν θα θυμάται καν το πέρασμά του από την ΑΕΚ ή την Ελλάδα. Σίγουρα δεν θα θυμάται τα... τέσσερα που έδειχνε στην εξέδρα για να πικάρει τον Κόκκαλη. Το μόνο που θα αναλογίζεται και θα μετράει σαν αργυραμοιβός θα είναι μηδενικά που θα έχουν στοιχηθεί στο καρνέ των επιταγών του.

Δυστυχώς, όμως, γι' αυτόν πλέον μπορεί να πείσει μόνο τους αφελείς για το δίκαιο του αιτήματός του να φύγει σαν τον κλέφτη από την ΑΕΚ. Αν, δε, ήταν διαφορετική η συγκυρία, να μην είχε δηλαδή προηγηθεί η ομολογία αποτυχίας του Ντέμη, είναι σχεδόν βέβαιο πως η αποχώρησή του θα ντυνόταν από τους οπαδούς της Ενωσης με τα μελανότερα χρώματα.

Εν τέλει ο Ριβάλντο μας αποχαιρετά διά παντός, κλείνοντας το κεφάλαιο Ελλάδα με κέρδος αρκετά εκατομμύρια ευρώ αλλά ελάχιστη εκτίμηση και σεβασμό. Η απόφασή του να αγωνιστεί στο... Ουζμπεκιστάν θα τον ακολουθεί πάντα ως αντιπαράδειγμα του πώς ένας μεγάλος των γηπέδων μπορεί να κάνει το μύθο του να σκουριάσει στη γωνία της ποδοσφαιρικής ιστορίας.

Στη συγκεκριμένη περίπτωση το μοναδικό που μπορεί να καταλογίσει κανείς στον Νικολαΐδη είναι ότι στην περίπτωση του Βραζιλιάνου έκανε επί μακρόν τα στραβά μάτια θέτοντας την ομάδα του υπό αγωνιστική ομηρία. Η ΑΕΚ ως οργανισμός αλλά και ως ομάδα μετεξελίχθηκε σε υποτελής του... μονογενή Ρίμπο και τώρα προσπαθεί να συνέλθει από τη ζαλάδα της σφαλιάρας που έφαγε κατακούτελα. Ας πρόσεχε...